Κάθε χρόνο η Εργατική Πρωτομαγιά γίνεται όλο και πιο επίκαιρη για τον κόσμο της εργασίας. Ο εργατικός αγώνας στο Σικάγο το 1886 είχε ως βασικό αίτημα το 8ωρο, σε μια εποχή που οι εργάτες δούλευαν από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, όλες τις ημέρες της εβδομάδας. Σήμερα, για να τα βγάλουμε πέρα, επιστρέφουμε σε παρόμοιες συνθήκες. Δουλεύουμε δύο δουλειές, 12ωρα, Σαββατοκύριακα, νύχτες και αργίες. Για να εξασφαλίσουμε τα βασικά, στερούμαστε τον προσωπικό χρόνο και τη ζωή μας.

Στην Efood, οι διανομείς αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε 12ωρα, να πληρωνόμαστε με το κομμάτι, χωρίς ουσιαστικό δικαίωμα σε άδειες, χωρίς πλήρη κάλυψη σε εργατικό ατύχημα και χωρίς διασφαλισμένη αναρρωτική άδεια. Στα γραφεία, η εταιρία απαιτεί 7ήμερη εργασία αξιοποιώντας το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο. Στο συντονισμό δουλεύουμε ασταμάτητα, με δεκάδες ταυτόχρονες επικοινωνίες. Στις αποθήκες και στα μάρκετ, η ένταση δεν πέφτει ποτέ. Η είσοδος εργολαβικών εταιριών δεν καλύπτει απλώς ανάγκες. Είναι συνειδητή επιλογή για να μειώνεται το κόστος και να μεταφέρεται η ευθύνη. Διαλύονται οι σταθερές σχέσεις εργασίας και μπαίνει η ασφάλεια και τα δικαιώματα στον «γύψο».

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ / ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΑ – ΕΝΟΧΟΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

Τα τελευταία χρόνια τα εργατικά ατυχήματα/δυστυχήματα έχουν εκτοξευτεί. Οι πλατφόρμες, με το καθεστώς της «freelancing» εργασίας και των εργολαβιών, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση, μετατρέπουν τη δουλειά σε καθημερινό ρίσκο. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση της ΝΔ με μια σειρά νόμων έχει θεσμοθετήσει την ακόμα μεγαλύτερη ευελιξία, τη διάλυση του χρόνου εργασίας και την εντατικοποίηση.

Το τελευταίο τραγικό συμβάν είναι ο συνάδελφος διανομέας της Wolt, μετανάστης εργαζόμενος, που σκοτώθηκε ανήμερα Χριστουγέννων το 2025 στο Χαλάνδρι σε παράπλευρο της Αττικής Οδού. Δεν ήταν «ατύχημα». Είναι αποτέλεσμα ενός καθεστώτος ασυδοσίας εταιριών και εργολάβων όπου οι ζωές μας είναι τόσο αναλώσιμες που δεν μαθαίνουμε ούτε τα ονόματα των νεκρών.

Μόνο τον Γενάρη του 2026 μετράμε ήδη 14 νεκρούς και 18 τραυματίες. Και αυτοί είναι οι καταγεγραμμένοι. Ο αριθμός είναι ακόμα μεγαλύτερος, αν υπολογίσουμε την τεράστια υποκαταγραφή, αφού πολλοί δουλεύουν ως «αυτοαπασχολούμενοι» και άλλοι ανασφάλιστοι/υποδηλωμένοι.

2025: 201 νεκροί εργαζόμενοι/ες

2024: 148 νεκροί εργαζόμενοι/ες

2023: 179 νεκροί εργαζόμενοι/ες

2022: 104 νεκροί εργαζόμενοι/ες

2022-2025: 633 νεκροί εργαζόμενοι/ες σε τέσσερα χρόνια

Από τους πιο επικίνδυνους κλάδους είναι οι κατασκευές και η ταχυδιανομή. Και όμως, σκοτωνόμαστε και τραυματιζόμαστε για τους ίδιους λόγους: α. εντατικοποίηση της εργασίας και ασφυκτική πίεση χρόνου, β. ελλιπή ή ανύπαρκτα μέτρα προστασίας, γ. διάλυση των σταθερών σχέσεων εργασίας μέσα από εργολαβίες, υπεργολαβίες και «ευέλικτες» μορφές απασχόλησης, που αφήνουν τον εργαζόμενο χωρίς προστασία, δ. εργασία σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες

Οι ευθύνες κράτους και εργοδοτών είναι τεράστιες και το τίμημα είναι οι ανθρώπινες ζωές. Οργή και θλίψη μας διακατέχει για τις πέντε νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα, που δολοφονήθηκαν επειδή αγνοήθηκαν καταγγελίες για τις οσμές προπανίου στις εγκαταστάσεις από τον εργοστασιάρχη, Κων/νος Τζιωρτζιώτη.

Την 1η Μάη τιμάμε τους 633 νεκρούς της τάξης μας και τους αμέτρητους ακόμα αόρατους/ες που δεν καταγράφονται. Δεν ξεχνάμε.

ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΑ

Η παγκόσμια συγκυρία μας γεμίζει ανησυχία. Το «δίκαιο του ισχυρού», όπως εκφράζεται μέσα από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ/Ισραήλ στο Ιράν, διαπερνά κάθε πτυχή της ζωής μας. Δεν πρόκειται για διαφορετικές πραγματικότητες. Είναι η ίδια πολιτική από τον πόλεμο μέχρι τον χώρο δουλειάς. Εκεί που βομβαρδίζουν λαούς για τα συμφέροντά τους, εδώ θυσιάζουν εργαζόμενους για τα κέρδη τους.

Η πολιτική του ελληνικού κράτους ευθυγραμμίζεται με αυτή τη λογική. Η εμπλοκή του στη πολεμική συμμαχία με το μιλιταριστικό, γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ που εγκληματεί απέναντι στους λαούς της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και του Ιράν είναι εξοργιστική.

Την ίδια στιγμή που δαπανά για εξοπλισμούς, και προστατεύει τους ισχυρούς, αφήνει τους εργαζόμενους απροστάτευτους. Οι νεκροί της τάξης μας αυξάνονται, τα δικαιώματά μας μειώνονται, οι Συλλογικές Συμβάσεις υπονομεύονται. Το «δίκαιο του ισχυρού» σημαίνει λιγότερα δικαιώματα και δημοκρατία στην εργασία, λιγότερες ελευθερίες και περισσότερους νεκρούς/ες εργαζόμενους/ες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Απέναντι στην πολιτική των λίγων που μετράει τα πάντα με βάση το κέρδος, αντιπαραθέτουμε τη δύναμη των πολλών. Αντλούμε έμπνευση από τους αγώνες που ξεδιπλώνονται σήμερα σε όλο τον κόσμο: από τις κινητοποιήσεις σε πόλεις των ΗΠΑ ενάντια στον πόλεμο και την πολιτική του Τραμπ, από την αντοχή του λαού του Ιράν, από κάθε εργατικό αγώνα που δηλώνει ότι οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες.

Πατάμε πάνω στην ιστορία της τάξης μας. Από τους εργάτες του Σικάγο το 1886, μέχρι την Αντίσταση και τους 200 εκτελεσμένους στην Καισαριανή.

Τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν με αγώνα.

Συμμετέχουμε μαζικά στην Απεργία της Πρωτομαγιάς.

Για να σταματήσουμε να μετράμε νεκρούς..

Συγκέντρωση Παρασκευή 1/5 11.00 XAYTEIA (Αιόλου και Σταδίου)